Instytut Giulianiego. Rozmowy umarłych
Opis
Wątły stary ogrodnik zafascynowany przez liczby, kucharka o obfitych kształtach, młoda wdowa pełna namiętnej zmysłowości, inżynier linii Maginota, dzieciak, który każe się nazywać Grubym Joe, by bardziej przypominać chicagowskiego gangstera, kościsty gruźlik, profesor ukrywający się na strychu, twórca instytutu, który nosi jego imię - to główni mieszkańcy Instytutu Giulianiego, renomowanego pensjonatu dla nieuleczalnie chorych.
Akcja powieści rozpoczyna się we Włoszech na początku wieku, a potem prowadzi czytelnika przez czasy Mussoliniego aż do początków II wojny światowej. Instytut Giulianiego jest opowieścią rozpisaną na wiele głosów, rozmową umarłych, na co wskazuje tytuł, opowiadaną kilkanaście lat po zamknięciu pensjonatu. Dzieło jednocześnie epickie, poetyckie, tragiczne, hultajskie, metafizyczne, historyczne, polityczne i fantastyczne...
Pełna humoru, zaskakująca paradoksami, mieszająca to, co realne z wyobrażonym, powieść Vittoza mieści się w nurcie realizmu magicznego i wskrzesza zapomnianą tradycję cyklów powieściowych. Krytycy literaccy porównują ją z dziełami Jamesa Joyce'a, Marcela Prousta, Tomasza Manna, Georges`a Pereca, Umberto Eco.
Akcja powieści rozpoczyna się we Włoszech na początku wieku, a potem prowadzi czytelnika przez czasy Mussoliniego aż do początków II wojny światowej. Instytut Giulianiego jest opowieścią rozpisaną na wiele głosów, rozmową umarłych, na co wskazuje tytuł, opowiadaną kilkanaście lat po zamknięciu pensjonatu. Dzieło jednocześnie epickie, poetyckie, tragiczne, hultajskie, metafizyczne, historyczne, polityczne i fantastyczne...
Pełna humoru, zaskakująca paradoksami, mieszająca to, co realne z wyobrażonym, powieść Vittoza mieści się w nurcie realizmu magicznego i wskrzesza zapomnianą tradycję cyklów powieściowych. Krytycy literaccy porównują ją z dziełami Jamesa Joyce'a, Marcela Prousta, Tomasza Manna, Georges`a Pereca, Umberto Eco.