This Is The Last Song I Wrote About Jews, Volume 1
Opis
Daktari to grupa improwizatorów. Ich muzyka to organiczna fuzja noise`owej energii z jazzowymi improwizacjami i folkowymi pieśniami. Wśród rozległych inspiracji zespołu można odnaleźć m. in. Sonic Youth, Gastr Del Sol, Andrew Hilla, Juliusa Hemphilla czy też Dona Cherry`ego. Mają też na swoim koncie bardzo dobrze przyjęty występ na festiwalu Nowa Muzyka Żydowska 2011. Muzycy: Olgierd Dokalski / Mateusz Franczak / Miron Grzegorkiewicz / Maciej Szczepański / Robert Alabrudziński.
Dziesięć krótkich, lecz esencjonalnych utworów składających się na płytę `Daktari` to wykonywana na rockową nutę jazzowa uczta. Utrzymane w spójnej stylistyce, energetyczne, zarazem `leniwe` melodie wywołują skojarzenie z pochodem orkiestry przez miasto w letnie, słoneczne popołudnie. Lekkie `instrumentalne piosenki` wzbogacone są nastrojową elektroniką, ale przede wszystkim ładnymi solówkami trębacza Olgierda Dokalskiego, który w utworze `Zanussi` daje popis prawdziwego wyczucia instrumentu. Posiada on ciepłą i soczystą barwę Milesa Davisa. To samo można powiedzieć o saksofoniście Mateuszu Franczaku oraz nieslychanie pomysłowym gitarzyście Mironie Gregorkiewiczu. Kompozycje mają klasyczną budowę ABA czyli temat, przetworzenie i powrót do tematu. Niektóre, na przykład `Afraid of Numbers Vintage` stanowią jedynie minutową impresję taneczną. Większość granych na 3 utworów hipnotyzuje miękkością i odprężająco wpływa na ciało i umysł. (Zosia Domańska, multikultiproject.blogspot.com)
Dziesięć krótkich, lecz esencjonalnych utworów składających się na płytę `Daktari` to wykonywana na rockową nutę jazzowa uczta. Utrzymane w spójnej stylistyce, energetyczne, zarazem `leniwe` melodie wywołują skojarzenie z pochodem orkiestry przez miasto w letnie, słoneczne popołudnie. Lekkie `instrumentalne piosenki` wzbogacone są nastrojową elektroniką, ale przede wszystkim ładnymi solówkami trębacza Olgierda Dokalskiego, który w utworze `Zanussi` daje popis prawdziwego wyczucia instrumentu. Posiada on ciepłą i soczystą barwę Milesa Davisa. To samo można powiedzieć o saksofoniście Mateuszu Franczaku oraz nieslychanie pomysłowym gitarzyście Mironie Gregorkiewiczu. Kompozycje mają klasyczną budowę ABA czyli temat, przetworzenie i powrót do tematu. Niektóre, na przykład `Afraid of Numbers Vintage` stanowią jedynie minutową impresję taneczną. Większość granych na 3 utworów hipnotyzuje miękkością i odprężająco wpływa na ciało i umysł. (Zosia Domańska, multikultiproject.blogspot.com)