Radek Nowicki Quartet Live (Digipack)

Wspomniałem Trane`a [...] niemniej podstawowym artystycznym odniesieniem pozostaje Wayne Shorter. Ta znakomita inspiracja została przez Nowickiego i trzech panów Michałów twórczo wykorzystana. Dzisiejszy kwartet Shortera przedstawia olśniewający jazz, otwarta formę możliwą dzięki ścisłemu porozumieniu muzyków. Poza tym w grze amerykańskiego saksofonisty zacierają się różnice między tematem a improwizacją. Nowicki i koledzy nie imitują, dążą natomiast do czegoś podobnego (dodać wypada o analogicznym stopniu wymagań i trudności). Struktury narracyjne i harmoniczne są rozluźniane, by zespół jako całość, mógł więcej uzyskać. Także u Nowickiego tematy wydają się nieledwie pretekstem do improwizacji, tak pomyślane zostało wykonanie obu (właśnie) Shorterowskich standardów.

Słynne Footprints rozpoczynają się od perkusyjnego solo, dołączają się fortepian i kontrabas, słychać próbne dmuchnięcia sopranu, po chwili lider podaje melodię, trochę improwizuje - i zostawia prowadzenie pianiście. W równie znanych ESP już gdzieś od drugiej nuty wprowadzany przez saksofon temat staje się improwizacją. Cóż trzeba dużo umieć i (może to drugie jest jeszcze trudniejsze) dobrze wiedzieć, czego się od siebie -w-jazzie-oczekuje, żeby można było sobie pozwolić na takie rozumienie roli lidera. Albo żeby można było przejąć z powrotem partię prowadzącą, zaczynając grę jakby od razu ze środka (własnej) improwizacji (Footprints).
Również kompozycje Nowickiego prowadzą do struktur otwartych. Aerial i Moonrose charakteryzują się estetycznie skutecznym chropawym liryzmem [...]