Kronos 3/2024 Faust

Człowiek, gdy działa, tworzy zazwyczaj nie to, co chce. Powodowany namiętnościami, puszcza je wolno, licząc po trochu na ich spontaniczną samoorganizację. Goethe uznawał namiętności ludzkie za siły przyrody, które biorą się nie wiadomo skąd. Uwolnione do samodzielnego działania niszczą. Dopiero w namiętnościach i poprzez nie widać wpływ natury na świat ducha: wielka myśl domaga się zawsze ucieleśnienia, cielesnej obecności. Kant przesuwał namiętności w kierunku ascezy, przeciwnie Goethe. Poeta przydaje im godności, skoro kierują człowieka ku jego przeznaczeniu, ku największym celom rodzaju ludzkiego. [Spis treści]PREZENTACJEGotthold Ephraim Lessing, Szkice do dramatu o FauścieTadeusz Zatorski, Zaginiony czy zarzucony? Faust LessingaJohann Wolfgang Goethe, Paralipomena do FaustaTadeusz Zatorski, Goethe z podwiniętymi rękawami. Zapiski kanclerza von MlleraFriedrich von Mller, Rozmowy z Goethem ESEJEKarl Vitor, FaustGernot Bhme, Czy Fausta Goethego można czytać jako poemat dydaktycznyDieter Breuer, Mefisto jako teologHans Blumenberg, O Fauście Goethego.Ernst Bloch, Motyw faustowski Fenomenologii duchaFrances Yates, Reakcja: Christopher Marlowe o magach, imperialistach i ŻydachPiotr Nowak, Goethe jako wyjątek i jako epokaMaurycy Witalis Kowalczys, Północny wiatr: Nietzsche i podmiotowość transfiguratywnaTowarzystwo na rzecz Zniesienia Metafor. Z Jonathanem C.D. Clarkiem rozmawia Maciej Wilmanowicz LITERATURAGeorge Gordon Byron, Manfred. Akt I, scena 1 w przekładzie Antoniego Libery ARCHIWUMJohann Wolfgang Goethe, Faust. Tragedii część II. Wybór i przekład Ludwika Jenikego ANTYKWARIATPiotr Nowak, Tygrys z Francji RECENZJE I POLEMIKIMaciej Wilmanowicz, Oświecenie jako mitEwa Szymani, Język intymności. Dygresja o Dywanie Zachodu i Wschodu Johanna Wolfganga GoethegoFilip Mazurkiewicz, Akcent Piotra Nowaka.