Stefan Wiechecki – Biografia
Stefan Wiechecki, znany pod pseudonimem Wiech, urodził się 10 sierpnia 1896 roku w Warszawie. W okresie międzywojennym współpracował z wieloma warszawskimi gazetami, początkowo jako reporter sądowy. Dokumentował typowe osobowości biedniejszej części miasta, a jego felietony zyskały dużą popularność. W latach 30. otworzył sklep z czekoladkami w Pradze, który stał się jego głównym źródłem dochodu. Podczas Powstania Warszawskiego był odcięty od swojego domu, ale po wojnie wrócił do Warszawy i kontynuował pracę dziennikarską. Zmarł 26 lipca 1979 roku w Warszawie, gdzie został pochowany. Po 1989 roku jedna z głównych stref pieszych w centrum Warszawy została nazwana Przejściem Wiecha na jego cześć
Kim jest – dane osobowe
- Pseudonim
- Wiech
Gdzie i kiedy się urodził
- Data
- Miasto
- Warszawa
- Region
- Mazowieckie
- Kraj
- Polska
Śmierć – data i miejsce
- Data
- 1979-07-26
- Miasto
- Warszawa
- Region
- Mazowieckie
- Kraj
- Polska
- Wiek w chwili śmierci
- 82
Skąd pochodzi – narodowość i języki
- Narodowość
- Polska (Poland)
- Języki
- polski
Ważne daty – kalendarium życia
- 1896 – Urodziny w Warszawie
- 1979 – Śmierć w Warszawie
O twórczości – czym się zajmuje
- Zawód
- pisarz, dziennikarz
- Gatunki
- humor, felieton
- Kiedy tworzył (epoka)
- XX wiek
- Styl pisania
- literatura warszawska
- O czym pisze (tematy)
- codzienne życie Warszawy, warszawski dialekt, humor
- Kto na nim się wzorował
- Julian Tuwim, Antoni Słonimski, Stefan Kisielewski, Maria Pawlikowska-Jasnorzewska
Czym się wyróżnia – charakterystyczne cechy
- humorystyczne felietony
- warszawski dialekt
Najważniejsze książki i dzieła
- Tytuł
- Cafe pod Minogą
- Tytuł oryginalny
- Cafe pod Minogą
- Rok wydania
- 1956
- Rodzaj
- powieść
- O czym jest
- Powieść, która została zekranizowana w 1956 roku
Co o nim mówią – krytycy i czytelnicy
- Ocena krytyków
- Wiechecki był krytykowany przez językoznawców za wprowadzanie 'śmieci' do języka polskiego, ale uznawany był za klasyka warszawskiego dialektu
- Znaczenie dla kultury
- Jego prace miały znaczący wpływ na rozwój warszawskiego dialektu, który był wówczas tłumiony przez szkoły