Paolo Rumiz – Biografia

Paolo Rumiz (ur. 20 grudnia 1947) jest włoskim dziennikarzem i pisarzem. Urodził się w Trieście i pracował jako dziennikarz w lokalnej gazecie Il Piccolo. Później był redaktorem w ogólnokrajowej gazecie La Repubblica. Pisał reportaże na temat politycznej dezintegracji Jugosławii, upadku komunizmu w Europie Wschodniej oraz wzrostu populizmu w tych regionach. Od listopada 2001 roku był korespondentem w Islamabadzie i Kabulu, będąc świadkiem wojny w Afganistanie. Od 1986 roku zajmował się głównie sytuacją na Bałkanach i pisał wiele artykułów na temat wojny w Jugosławii, zdobywając nagrodę Hemingwaya za swoje prace dotyczące Bośni. Jego reportaże obejmują Maschere per un massacro (1996) i La linea dei mirtilli (1997). Jest autorem wielu reportaży podróżniczych o wybrzeżu Adriatyku, byłych terytoriach Republiki Weneckiej, Jerozolimie, miejscach włoskich wojen niepodległości, rzece Po, włoskim froncie I wojny światowej i innych. Jego prace obejmują Storie di una nuova Europa (1990), La leggenda dei monti naviganti (2007), Tre uomini in bicicletta (z Altanem, 2008), L'Italia in seconda classe (2009), Trans Europa Express (2012), Morimondo (2013), Come cavalli che dormono in piedi (2014), La cotogna di Istanbul (2015), Il Ciclope (2015), Appia (2016), La regina del silenzio (2017), Il filo infinito (2019), Il veliero sul tetto. Appunti per una clausura (2020), Canto per Europa (2021). W 1998 roku otrzymał nagrodę "Archivio Disarmo - Golden Doves for Peace" od IRIAD