Ewa Szelburg-Zarembina – Biografia

Ewa Szelburg-Zarembina, właściwie Irena Ewa Szelburg, urodziła się 10 kwietnia 1899 roku w Bronowicach, a zmarła 28 września 1986 roku w Warszawie. Była wybitną polską powieściopisarką, poetką oraz autorką dramatów, a jej największą popularność przyniosła twórczość dla dzieci. W ciągu swojego życia stworzyła niezliczone wiersze, opowiadania i powieści, na których wychowały się całe pokolenia polskich dzieci.

Ewa Szelburg-Zarembina ukończyła gimnazjum Władysława Kunickiego w Lublinie w 1916 roku, a następnie studiowała filologię polską i pedagogikę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Już w młodym wieku zaczęła angażować się w działalność skautową, zakładając III Żeńską Lubelską Drużynę Skautową oraz przynależąc do organizacji „Z”. W trakcie II wojny światowej była aktywną działaczką podziemnego szkolnictwa, redagując konspiracyjny miesięcznik "W świetle dnia".

Po wojnie Szelburg-Zarembina przez pewien czas była członkinią Zarządu Stołecznego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. W 1965 roku, podczas apelu, wezwała społeczeństwo do uczczenia pamięci młodzieży i dzieci, które zginęły w walce o wolność. Z jej inicjatywy powstał Pomnik - Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie, które stało się symbolem troski o najmłodszych.

Jej twórczość dla dzieci, w tym znane utwory takie jak "A-a-a Kotki dwa" oraz "Idzie niebo ciemną nocą", stała się klasyką literatury dziecięcej. Szelburg-Zarembina była również pierwszą Kanclerz Kapituły Orderu Uśmiechu, co świadczy o jej znaczeniu w polskiej kulturze. Jej wiersze i teksty były często wykonywane przez znanych artystów, takich jak Anna Jantar i Grzegorz Turnau.

Ewa Szelburg-Zarembina pozostawiła po sobie bogaty dorobek, który do dziś inspiruje i bawi dzieci oraz dorosłych. Jej wkład w polską literaturę dla najmłodszych jest nieoceniony, a jej dzieła wciąż cieszą się popularnością.