Barbara Skarga – Biografia

Barbara Skarga, urodzona 25 października 1919 roku w Warszawie, była wybitną polską filozofką, specjalizującą się w historii filozofii, etyce oraz epistemologii. Pochodziła z rodziny kalwińskiej o szlacheckich korzeniach. Jej rodzeństwo to aktorka Hanna Skarżanka oraz Edward Skarga.

Skarga rozpoczęła studia filozoficzne na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, gdzie kontynuowała naukę w okresie II wojny światowej, działając w konspiracji. Jako łączniczka Armii Krajowej brała udział w ruchu oporu przeciwko okupacji. W 1944 roku została aresztowana przez NKWD i skazana na dziesięć lat pracy przymusowej w łagrach. Po wojnie, w 1955 roku, powróciła do Polski, gdzie uzyskała doktorat z filozofii na Uniwersytecie Warszawskim w 1957 roku.

Kariera akademicka Skargi rozwijała się przez lata, a w 1988 roku uzyskała tytuł profesora. Była redaktorem naczelnym czasopisma „Etyka” oraz członkiem Polskiej Akademii Nauk, Polskiej Akademii Umiejętności i Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Wyróżniona została m.in. Orderem Orła Białego w 1995 roku oraz doktoratem honoris causa Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu w 2000 roku.

W swojej twórczości literackiej Skarga skupiła się na nowożytnej filozofii francuskiej, filozofii człowieka oraz metafizyce. Oto niektóre z jej najważniejszych publikacji: „Narodziny pozytywizmu polskiego 1831-1864” (1964), „Kłopoty intelektu. Między Comte'em a Bergsonem” (1975), „Czas i trwanie. Studia nad Bergsonem” (1982), „Przeszłość i interpretacje” (1987), „Granice historyczności” (1989), „Tożsamość i różnica. Eseje metafizyczne” (1997), „Człowiek to nie jest piękne zwierzę” (2007) oraz „Tercet metafizyczny” (2009).

Barbara Skarga zmarła 18 września 2009 roku w Olsztynie, a jej pogrzeb odbył się w Warszawie. Jej wkład w filozofię oraz działalność naukową jest nadal doceniany, a w 2022 roku w Warszawie powstała Fundacja im. Barbary Skargi, która wspiera młodych filozofów.