Arthur Conan Doyle; Artur Conan Doyle

Mogę cię spytać, czy prowadzisz teraz jakieś śledztwo? Żadnego. To dlatego biorę kokainę. Nie potrafię egzystować bez intelektualnej podniety. Po cóż innego warto byłoby żyć? Stań tutaj, przy oknie. Czy świat był kiedyś równie ponury, beznadziejny i bezproduktywny? Spójrz, jak ta żółta mgła wije się ulicą i przesuwa, zasłaniając szare domy. Cóż...

W tej chwili moja uwaga skupiła się na samotnej, ponurej, zastygłej w bezruchu postaci, która leżała rozciągnięta na deskach. Jej puste, niewidzące oczy wpatrywały się w spłowiały sufit. Był to mężczyzna w wieku około czterdziestu trzech czy czterdziestu czterech lat, średniego wzrostu, o szerokich ramionach, z krótkimi, kręconymi, czarnymi włosami...